Medisch risico en actuele situatie

Volgens een arts die contact onderhoudt met de betrokken activisten, verkeren alle zes in een kritiek stadium. Twee van hen hebben bijna zeven weken geen voedsel genuttigd. Een groot aantal Britse medische professionals waarschuwt dat de gevangenen niet voldoende medische zorg ontvangen en dat direct levensgevaar dreigt.

Op donderdag schreven meer dan 800 artsen, verpleegkundigen, therapeuten en verzorgers aan minister van Justitie David Lammy om te waarschuwen dat, zonder een oplossing, het waarschijnlijker wordt dat Britse jongeren in gevangenissen zullen sterven zonder ooit te zijn veroordeeld.

De gevangenen en hun omstandigheden

De betrokken gevangenen, tussen de 20 en 31 jaar oud, zijn onder andere Qesser Zuhrah, Amu Gib, Heba Muraisi, Teuta Hoxha en Kamran Ahmed. Lewie Chiaramello voert een gedeeltelijke hongerstaking uit door elke andere dag voedsel te weigeren vanwege diabetes.

James Smith, een arts en universitair docent, verklaarde tijdens een persconferentie in Londen dat de gevangenen in een kritieke toestand verkeren. Volgens hem “sterven ze allemaal nu” en “de situatie is erg ernstig”.

De activisten worden vastgehouden in vijf verschillende gevangenissen, onder andere wegens vermeende betrokkenheid bij inbraken bij de Britse dochteronderneming van het Israëlische defensiebedrijf Elbit Systems in Bristol, en bij een RAF-base in Oxfordshire. Ze ontkennen de beschuldigingen van diefstal en gewelddadige verstoringen.

Eisen en illegale status

Palestine Action werd in juli verboden als terroristische organisatie, een etikettering die ook op organisaties zoals ISIL (ISIS) van toepassing is. De groepering beschuldigt de Britse overheid ervan medeplichtig te zijn aan Israëlische oorlogsmisdaden.

De eisen van de hongerstakers omvatten onmiddellijke vrijlating op borgtocht, het recht op een eerlijk proces en het opheffen van de verboden op Palestine Action. Daarnaast eisen ze sluiting van alle Elbit-locaties.

Gezondheidsrisico’s en medische adviezen

Zuhrah en Gib weigeren al bijna zeven weken voedsel. Volgens Smith, die contact heeft met de activisten, raakt het lichaam na drie weken de vetreserves en beschadigt het orgaanweefsel om genoeg energie te genereren. Langdurige uithongering kan leiden tot afbraak van hartspierweefsel, nierproblemen en spierzwakte die ademhaling en hartfunctie kunnen belemmeren, met mogelijk plotselinge dood tot gevolg.

Medische professionals benadrukken dat tweemaal daags medische beoordelingen, dagelijkse bloedtesten en 24-uurs medische dekking noodzakelijk zijn. Indien deze voorwaarden niet worden nageleefd, moeten de gevangenen in een ziekenhuis worden behandeld.

Overheid en juridische acties

De druk op Lammy neemt toe, terwijl hij weigert met de advocaten van de activisten te praten over hun welzijn. Teuta Hoxha, die haar 40e dag van hongerstaking bereikt heeft, kampt met lage bloeddruk, hoofdpijn, benauwdheid en kortademigheid. Haar jongere zus Rahma eist dat Lammy haar zus in de gaten houdt en zegt dat Teuta zich “zwak” voelt en zich voorbereidt op de dood.

Ondertussen worden de gevangenen in ziekenhuizen niet in staat gesteld contact te onderhouden met familieleden, zoals ze dat buiten de gevangenis doen. Hoxha’s zus vertelde dat haar zus zich onlangs uit het ziekenhuis heeft teruggetrokken om haar familie over haar toestand te informeren. Zuhrah, 20 jaar oud, ervaart pijn op de borst, uitputting en een constant hoge hartslag van 100 slagen per minuut ondanks weinig fysieke activiteit.

Verwanten melden dat Zuhrah regelmatig in de gevangenis in elkaar stort en zo zwak is dat ze haar familie niet kan omhelzen. Zij wordt sinds woensdag niet meer door haar familie benaderd, wat aanleiding geeft tot de veronderstelling dat ze naar het ziekenhuis is gebracht. Sultana Sultana, een linkse parlementariër, bevestigde dat Zuhrah “veilig is en haar hongerstaking voortzet”.

Protesten en overheidsreactie

Protestacties, inclusief medische hulpverleners, verzamelden zich buiten HMP Bronzefield in Surrey, waar Zuhrah vastzit. Sultana eiste dat de gevangenis haar overbrengt naar het ziekenhuis. Een ambulance arriveerde uren later, maar het was onduidelijk of Zuhrah daadwerkelijk in het ziekenhuis is opgenomen.

De woordvoerder van het ministerie van Justitie benadrukte dat een gevangenismedewerker werd gewond bij confrontaties tussen demonstranten en politie, en verduidelijkte dat de situatie onder controle is. Het ministerie benadrukte dat het beheer van voedselweigering volgens het beleid plaatsvindt en dat medische en psychologische ondersteuning wordt geboden.

Ahmed, die 39 dagen niet heeft gegeten, verliest volgens zijn zus Shahmina Alam elke dag ongeveer een halve kilogram. Zijn ketonniveaus stijgen weer sterk. Hij weegt nu 61,5 kilogram, terwijl hij bij binnenkomst 74 kilogram woog. Alam riep op tot een ontmoeting met Lammy, omdat haar broer’s hartslag vertraagt en ze vreest dat hij sterft.

Publieke steun en politieke reacties

Meer dan 20.000 mensen ondertekenden een petitie van de groep Avaaz, verzoekend om tussenkomst van de minister. Daarnaast hebben meer dan vijftig parlementariërs, waaronder Jeremy Corbyn, geëist dat Lammy met de advocaten van de hongerstakers spreekt.

John McDonnell, een parlementslid van de Labour-partij, uitte zorgen over de situatie en vroeg waarom de overheid niet ingrijpt. Hij uitte de vrees dat de situatie te riskant wordt. Tot op heden heeft Lammy niet gereageerd op de verzoeken om een ontmoeting, volgens de advocaat Daniel Lemberger Cooper, die stelt dat het contact met de overheid vooral bedoeld is om de levens van de gevangenen te beschermen, niet om strafzaakbesprekingen te voeren.

Enkele gevangenen zitten al meer dan twee jaar vast zonder proces. Mansroor Adayfi, voormalig Guantánamodetainee zonder aanklacht die meer dan 14 jaar vastzat, sloot zich woensdag aan bij de hongerstaking als teken van solidariteit.

Slotopmerking

De hongerstaking wordt gezien als een laatste redmiddel, niet als een keuze. Adayfi stelt dat de Britse regering wil dat deze mannen en vrouwen stil verdwijnen. Hij benadrukt dat de strijd niet over voedsel gaat, maar over waardigheid en rechtvaardigheid, en dat het gebruik van detentie als straf middel een onderdrukkend systeem vertegenwoordigt dat zich verdedigt door stilte.