Andere gevangenen in kritieke toestand
Volgens familieleden en vrienden zijn twee gevangenen, verbonden aan de organisatie Palestine Action, naar het ziekenhuis gebracht terwijl hun hongerstaking, die inmiddels 50 dagen heeft geduurd, de bezorgdheid vergroot over het mogelijke overlijden van de jonge mannen. Kamran Ahmed, 28 jaar oud, wordt vastgehouden in de Penitentiary van Pentonville in Londen en werd op zaterdag opgenomen, meldde zijn zus Shahmina Alam aan Al Jazeera.
Amu Gib, 30 jaar oud, die al 50 dagen niet heeft gegeten in HMP Bronzefield in Surrey, werd vrijdag naar het ziekenhuis gebracht, aldus de groep Prisoners for Palestine en haar vriend Nida Jafri, met wie ze regelmatig contact onderhouden. Gib gebruikt de voornaam ‘zij/haar’.
De situatie van de gevangenen
Ahmed en Gib behoren tot zes gedetineerden die protesteren in vijf verschillende gevangenissen wegens vermeende betrokkenheid bij inbraken bij de Britse dochteronderneming van het Israëlische defensiebedrijf Elbit Systems in Bristol en een Royal Air Force-basis in Oxfordshire. Ze ontkennen de beschuldigingen, waaronder inbraak en gewelddadige verstoring.
Zijn zus Alam verklaarde dat IC<|vq_11160|> de dag 42 van Ahmeds hongerstaking is, stelt ze dat er inmiddels een groot risico bestaat op orgaanschade. Ze gaf aan dat hij in de afgelopen dagen snel gewicht verloor — tot wel een half kilogram per dag.
Ahmed woog bij de laatste meting 60 kg, terwijl hij bij binnenkomst in de gevangenis nog een gezond gewicht had van 74 kg. Op donderdag gaf Alam aan dat hij was afgevallen tot 61,5 kg, en zijn spraak was onscherp geworden tijdens een telefoongesprek op vrijdag. Hij zou last hebben van hoge ketonenniveaus en pijn op de borst.
Alam uitte haar zorgen en zei dat ze niet weet hoe hij uit deze situatie zal komen. Dit is al de derde keer dat Ahmed in het ziekenhuis moet worden opgenomen sinds hij met de hongerstaking begon.
De eisen en juridische context
De hongerstakers eisen onder meer onmiddellijke borgtocht, het recht op een eerlijk proces en het opheffen van de verbod op Palestine Action. De organisatie beschuldigt de Britse regering van medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden van Israël in Gaza. In juli verbood de Britse overheid Palestine Action, met de label ‘terroristische organisatie’, gelijk aan groepen zoals ISIL (ISIS).
Daarnaast hebben de gevangenen geklaagd over censuur in de gevangenis, waaronder het niet ontvangen van post, telefoongesprekken en boeken. Ze eisen dat alle Elbit-vestigingen gesloten worden.
De zes protesteerders blijven vermoedelijk meer dan een jaar vastzitten, langer dan de zes maanden die de Britse wet toestaat voor voorarrest voordat de rechtszaak plaatsvindt. Qesser Zuhrah, die ook 50 dagen niet heeft gegeten en inmiddels 13 procent van haar lichaamsgewicht verloor, bevindt zich eveneens in het ziekenhuis. Haar advocaten bevestigen haar toestand.
De fysieke en emotionele gevolgen
Gib heeft sinds het begin van de hongerstaking meer dan 10 kg verloren. Haar artsen waarschuwen dat haar gewicht nu onder het normale bereik ligt voor haar gezondheid, wat de immuniteit kan schaden. Volgens haar advocaten is Gib’s vitamine-inname, met name thiamine, niet consistent geweest, wat effect heeft op haar cognitieve functies.
Jafri, haar vriendin, beschreef dat Gib haar ogen irriteerden door de fel verlichte cellichten. Vooral voor Gib, die echter al onder het normale gewicht zit, wordt de situatie zeer zorgwekkend.
Medisch en politiek bewustzijn
De advocaten eisen een direct overleg met minister van Justitie David Lammy, in de hoop dat diens tussenkomst levens kan redden. Veel Britten, artsen en parlementariërs hebben Lammy gevraagd hun oproep serieus te nemen. Tot dusver weigert hij echter om op de kwestie te reageren, wat critici heeft doen zeggen dat de Britse overheid bewust de problemen negeert.
De media in het Verenigd Koninkrijk wordt ervan beschuldigd de protesten en de gevaren ervan te minimaliseren. Het protest wordt beschouwd als de grootste gecoördineerde hongerstaking in Britse gevangenissen sinds 1981, toen Ierse republikeinse gevangenen onder leiding van Bobby Sands weigerden te eten.
Volgens professor Bart Cammaerts van de London School of Economics worden de hongerstakingen van Palestina-activisten nauwelijks door de media belicht, in tegenstelling tot de dekking van de Ierse hongerstakingen in de jaren 80. Hij benadrukt dat de media mogelijk slechts reageert op een dramatisch incident, zoals het overlijden van een activist, of een moreel ontwaken in de samenleving.
